เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 โอสถหยางพิสุทธิ์ชั้นเลิศ
หวงหลิงเยว่ฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนกำลังสนใจคนกว่าร้อยคนในค่ายกลภายในหุบเขา ลอบออกจากที่ตั้งของสำนักเสวียนเซียงไปอย่างเงียบเชียบ
...เวลานี้ ริมแม่น้ำสายหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากหุบเขากว่ายี่สิบลี้ ผู้อาวุโสสวี่กับเซี่ยชิวหลานกำลังรอใครคนหนึ่งมาถึง
มีเสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้น “ท่านน้าหลาน ผู้อาวุโสสวี่”
ทั้งสองเห็นเงาร่างหนึ่งวูบผ่านหน้าตน มุ่งหน้าไปไกล... เมื่อเห็นดังนั้น ทั้งคู่ก็รีบติดตามไป
วันต่อมา ทุกอย่างในหุบเขาสิ้นสุดลงจนถึงบัดนี้ ก็ยังไม่มีผู้ใดพบว่าหวงหลิงเยว่จากสำนักเสวียนเซียงไปแล้ว
...ณ พื้นที่รกร้างแห่งหนึ่ง บนยอดเขาสูง หวงหลิงเยว่ยืนอยู่แล้วกล่าวกับคนทั้งสองที่อยู่เบื้องหลังว่า “ท่านน้าหลาน ผู้อาวุโสสวี่ พวกท่านเฝ้ารอบ ๆ ไว้ ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ที่นี่ ประเดี๋ยวอาจเกิดเสียงดังมาก หรือไม่แน่อาจไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ก็ได้...”