กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129 ปี้เซียง เย่ปิง
…ยามราตรีอันมืดมิด หวงหลิงเยว่ยืนอยู่กลางห้อง ฝ่ามือปรากฏเพลิงอสูรผลึกม่วง ส่องสว่างไปทั่วห้อง นางกวาดตามองพื้นโดยรอบแต่กลับไม่พบร่องรอยใด ๆ “หึ กลเม็ดกระจอกงอกง่อยแค่นี้ ยังคิดจะทำให้ข้าจนปัญญาอีกหรือ ที่นี่จะต้องมีกลไกอะไรสักอย่างแน่” นางเดินสำรวจรอบห้อง ดูเหมือนไม่ได้ทำความสะอาดมานานแล้ว ทว่าบนผนังด้านหนึ่งกลับมีรอยฝ่ามือ เป็นร่องรอยที่เกิดจากการใช้มือสัมผัสอยู่บ่อยครั้ง!
“หวงหลิงเยว่เดินไปข้างผนังแล้วกดลงเบา ๆ พื้นกลางห้องพลันปรากฏบันไดทอดลงไป ท่านย่าหลาน ข้าจะลงไปดู ท่านเฝ้าอยู่ข้างบนเถิด!”
เซี่ยชิวหลานรีบห้ามพลางกล่าวว่า “คุณหนูจะลงไปคนเดียวได้อย่างไร หากพบอันตรายขึ้นมาจะทำเช่นไร”