เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 เข้มงวดกับตนเองอย่างยิ่ง
เมื่อกลับถึงบ้าน หวงเจิ้งก็กล่าวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “นังหนู เจ้าไม่มีธุระอะไรแล้วจะซื้อวัตถุดิบปรุงยามากมายขนาดนั้นไปทำไม?” หวงหลิงเยว่เบือนหน้าหนี มองพี่ชายที่เรียกขานกันเช่นนี้แล้วรู้สึกกระอักกระอ่วน ก่อนถามว่า “หรือท่านพี่เสียดายเงิน?”
หวงเจิ้งรีบกล่าวว่า “พูดเหลวไหล เงินที่ใช้กับเจ้า ท่านพี่เคยเสียดายตั้งแต่เมื่อใด?”
“ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ” ตัวเอกลอบถอนใจ แม้พี่ชายตรงหน้าจะเรียกตนว่า “ท่านพี่” แล้วรู้สึกแปลกหูอยู่บ้าง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ชั่วขณะนี้ยังปรับตัวไม่ทัน คงต้องเรียกไปก่อน รอเวลาผ่านไปอาจจะดีขึ้นกระมัง
หวงหลิงเยว่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ถลึงตา ทำสีหน้าดุใส่ “ท่านจะมายุ่งอะไรกับข้า?”
หวงเจิ้งรีบโบกมือพร้อมรอยยิ้ม “พี่ก็เป็นห่วงน้องสาวมิใช่หรือ?”