กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นหมิงซูมึนงงไปทั้งตัว นิ้วมือแข็งค้าง ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
“ชะ ช่วยยังไง…?”
“เดี๋ยวเธอก็ทำเป็น” เขาพูดเสียงต่ำ
ไม่กี่วินาทีต่อมา…
อ๊าาา!
เสิ่นหมิงซูกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ ใบหน้าแดงก่ำราวกับกำลังจะระเบิด
“ฉะ ฉันไม่เรียนได้ไหม…?” เสียงของเธอสั่นเทา
โอ้พระเจ้า นี่เธอกำลังเรียนอะไรอยู่กันแน่!
เจียงสวินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง น้ำเสียงแหบต่ำแต่แฝงความกดดันที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“ไม่ได้”