กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันรุ่งขึ้น เสิ่นหมิงซูตื่นแต่เช้าตรู่ เหล่าเพื่อนร่วมห้องค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ
เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ แต่ละคนก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
ปกติเสิ่นหมิงซูชอบนอนต่อ และมักเป็นคนสุดท้ายในห้องที่ตื่นเสมอ วันนี้ทำไมถึงตื่นเช้าขนาดนี้?
แต่ความง่วงก็เข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว พวกเธอไม่มีเรี่ยวแรงจะถามจริง ๆ จึงเอียงศีรษะแล้วหลับต่อไปอีกครั้ง
เสิ่นหมิงซูเดินออกจากห้องพัก เปิดโทรศัพท์ดูแวบหนึ่ง เจียงสวินบอกให้เธอไปหาเขาก่อนเข้าเรียน แต่ช่วงเวลานี้กว้างเกินไปหน่อย
เรียนตอนแปดโมง เธอไปก่อนหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะทันอยู่
ระหว่างทาง หัวใจของเธอเต้นเร็วมาก ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ
หลายนาทีต่อมา เธอเคาะประตูไม้สีเข้มตรงหน้า