กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แพทย์ประจำครอบครัวเชื้อสายจีนรีบเดินทางมาตรวจอาการ จากนั้นจึงอธิบายให้เจียงสวินฟังว่า “อาการของคุณเสิ่นไม่รุนแรงเลยครับ เป็นไข้ที่เกิดจากการผ่านลม กินยาลดไข้แล้วนอนหลับอีกหนึ่งตื่นก็หายแล้วครับ”
ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบส่งยาขึ้นมาให้ทันที
เจียงสวินนั่งลงริมเตียง กดเสียงลงให้เบาที่สุด “หมิงซู ลุกขึ้นมากินยาแล้ว”
ผ้าห่มไม่ขยับสักนิด
เสิ่นหมิงซูหดตัวซ่อนอยู่ข้างใน ผ้าห่มพองเป็นเนินเตี้ย โผล่ออกมาเพียงปอยผมนุ่ม ๆ ปอยเดียว
เจียงสวินแตะผ้าห่มเบา ๆ ผ้าห่มก็หดแน่นเข้าไปอีกทันที
เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างอดยิ้มไม่ได้ แล้วเอ่ยปากให้หมอกับคนรับใช้ออกไปจากห้องทั้งหมด ไม่นานในห้องก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน
“ตอนนี้พวกเขาออกไปหมดแล้ว ออกมากินยาเถอะ”