ตอนที่ 174 การกระทำของเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“เด็กดีมาก” เจียงสวินหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ

มือของเขาเลื่อนลงพร้อมแรงควบคุมที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

เสิ่นหมิงซูถูกเขากดไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจปั่นป่วนจนแทบยืนไม่ไหว

นอกหน้าต่างยามค่ำคืนส่องประกายระยิบระยับ แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นสะท้อนบนกระจก เผยให้เห็นเงาร่างสองสายที่แนบชิดกันอย่างเลือนราง

“มองออกไปข้างนอก” เขาพูดเสียงต่ำ ลมหายใจเฉียดผ่านข้างใบหูของเธอ

ปลายนิ้วของเสิ่นหมิงซูสั่นระริก เธอพยายามมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนตรงหน้า แต่กลับรู้สึกเพียงว่าภาพเบื้องหน้าพลันพร่าเลือน

แสงไฟของเมืองค่อย ๆ พร่ามัว สติของเธอถูกคลื่นน้ำอันเชี่ยวกรากซัดกลืน เหตุผลกับอารมณ์พันเกี่ยวกันจนแยกไม่ออก เหลือเพียงความสับสนวุ่นวายที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูด

——