ตอนที่ 124 อาซู ขอร้องข้าสิ

วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง หิมะด้านนอกหน้าต่างยังคงโปรยปราย

เสิ่นหมิงซูไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ จึงตื่นขึ้นมา ทั้งยังนอนไม่หลับ นางนอนคว่ำอยู่ข้างหมอนพลางมองเจียงสวิน

เขาหลับสนิทยิ่งนัก ดวงหน้าสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความเย็นชาเคร่งขรึมและการสำรวมตนเช่นยามกลางวัน เวลานี้เขาดูคล้ายพระพุทธรูปหยกที่ได้รับการแกะสลักอย่างประณีตเป็นอย่างยิ่ง

เสิ่นหมิงซูมองจนเหม่อลอย

นางยันกายขึ้นจากหมอน ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้แล้วจุมพิตแก้มเขาคราหนึ่ง

หรือว่าหากภายหน้าได้แต่งงานกัน ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา นางก็จะได้เห็นเขาแล้ว

เพียงคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเสิ่นหมิงซูก็โค้งหยีด้วยรอยยิ้มในทันที

นางกุมมือเจียงสวิน เอนกายพิงไหล่แข็งแกร่งของเขา แล้วหลับต่ออีกครู่หนึ่ง

——