ตอนที่ 57 เจียงสวินจะจงใจจับข้อมือนางได้อย่างไร

เสียงของนางสั่นไหวแผ่วเบา ประหนึ่งกลีบบุปผาที่ถูกสายลมพัดจนยับย่น

ยังกล่าวไม่ทันจบ เจียงสวินพลันยกมือขึ้นหยิบสิ่งหนึ่งออกมา จากนั้นเสิ่นหมิงซูก็รู้สึกได้ถึงความเย็นสายหนึ่งที่ข้อมือ

นางชะงักไป ก่อนก้มตามอง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกำไลมือไพฑูรย์เนื้อใสกระจ่างทั้งวง เนื้อสัมผัสเย็นเยียบแนบสนิทกับผิวกายอุ่น ๆ ของนาง งดงามจนแทบไม่คล้ายระดับสามัญ

ดวงตาของเสิ่นหมิงซูพลันสว่างวาบ ความยินดีปริ่มล้นอยู่ในแววตา “งดงามยิ่งนัก...”

เป็นไพฑูรย์ ที่แท้ก็เป็นไพฑูรย์!

ในแคว้นต้าเจา ไพฑูรย์มีอยู่น้อยยิ่ง ศาสตร์แขนงนี้ชาวเปอร์เซียเชี่ยวชาญที่สุด เมื่อแพร่เข้ามาถึงแคว้นต้าเจา ล้วนขายกันในราคาสูงลิบ!