ตอนที่ 25 มองแล้วทั้งปวดใจทั้งคันยุบยิบ

เสิ่นหมิงซูชะงักไปครู่หนึ่ง ลำคอพลันฝืดเฝื่อน

เขาอยู่ที่นี่มาตลอดหรือ?

เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกเรือน จากนั้นประตูก็ถูกผลักเปิด

ชุนซิ่งเห็นเสิ่นหมิงซูลืมตา ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “คุณหนู ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว”

นางก้าวไม่กี่ก้าวมาถึงหน้าเตียง ก่อนเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “คุณหนู จี้หยกของท่านกลับมาแล้ว!”

ชั่วขณะหนึ่งเสิ่นหมิงซูนึกว่าตนเองฟังผิด จึงมองตามการเคลื่อนไหวของชุนซิ่งไป

หยกขาวเนื้ออุ่นนวล แสงประกายไหลเวียนอยู่ราง ๆ เป็นชิ้นที่นางสวมติดกายมาตั้งแต่เล็กจริง ๆ

แต่จี้หยกนี้มิใช่ว่ามอบให้ท่านจางไปแล้วหรือ?

นางหันไปมองเจียงสวินแทบจะในทันที ยามนี้เขาลืมตาขึ้นแล้ว สายตาของทั้งสองประสานกัน