ตอนที่ 265 เรื่องที่เจ็ด ฉันเคยทารุณจ้าวแห่งเผ่าโลหิต 001

ตอนที่ 265 เรื่องที่เจ็ด ฉันเคยทารุณจ้าวแห่งเผ่าโลหิต 001

ตอนที่ลืมตาขึ้นในพื้นที่ระบบ เซิ่งหน่วนยังคงมึนงงอยู่บ้าง เกือบจะคิดว่าตัวเองยังคงอยู่ในโลงศพที่มืดมิดแต่กลับทำให้เธอรู้สึกวางใจใบนั้น

เมื่อเห็นพื้นที่ระบบอันคุ้นตา เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ทุกอย่างจบลงแล้ว นั่นเป็นโลกที่แล้วไปแล้ว

เธอผ่านพ้นจากวัยสาวสะพรั่งจนเข้าสู่วัยไม้ใกล้ฝั่ง ทว่าจี้หรงกลับยังคงมีรูปโฉมเดิมอยู่เสมอ แต่ยามอยู่ข้างนอก เขาก็มักจะแปลงกายเป็นคนแก่ผมขาวโพลนเหมือนเธอ... ซ้ำยังแสร้งทำเป็นตาแก่ธรรมดา ๆ เลียนแบบท่าเดินงก ๆ เงิ่น ๆ ของเธอ จนเธอทั้งโกรธทั้งขำ

มุมปากของเซิ่งหน่วนยกขึ้นเล็กน้อย... มังกรโง่เอ๊ย

แต่เมื่อคิดถึงช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต จี้หรงพาเธอไปยังวังใต้ดินอันโอ่อ่าหรูหราแห่งหนึ่ง รอยยิ้มในดวงตาของเซิ่งหน่วนก็ค่อย ๆ สลายไป ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

วังใต้ดินแห่งนั้นคือสุสานมังกร เป็นสถานที่หลับใหลชั่วนิรันดร์แห่งสุดท้ายของมังกรทุกตน

จี้หรงพาเธอไปที่นั่น กอดเธอแล้วนอนลงในโลงศพใบหนึ่ง... กอดเธอไว้แน่น จุมพิตแผ่วเบาทีละครั้ง เธอจากไปพร้อมกับเสียงหัวใจเต้นของเขาในท้ายที่สุด

และตอนนั้นเองที่เธอได้รู้ สุสานมังกรมีทางเข้าไม่มีทางออก เจ้ามังกรโง่ตัวนั้นก้าวเข้าสู่สุสานมังกรพร้อมกับเธอ ก็ไม่ได้คิดจะจากไปอีกเลย...