ตอนที่ 72 อนุผู้ต่ำต้อยไม่ขอเป็นตัวประกอบสังเวย 022

ตอนที่ 72 อนุผู้ต่ำต้อยไม่ขอเป็นตัวประกอบสังเวย 022

ห้องโถงรับรองกว้างขวางประณีตงดงาม ทั้งสองฟากมีคนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทานั่งอยู่ฝั่งละสี่คน สวมหมวกคลุมศีรษะจนมองเค้าหน้าไม่ชัด

ส่วนบนที่นั่งประธาน ชายหนุ่มในชุดคลุมยาวสีม่วงเข้มเอนกายพิงอยู่อย่างเกียจคร้าน รูปร่างสูงใหญ่ เครื่องหน้าหล่อเหลางดงามคมคาย มุมปากยกยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มมองดูนาง สายตาคมกริบราวกับมีตะขอเกี่ยว กวาดมองตั้งแต่ใบหน้าไล่ลงมาตามเรือนร่างด้วยแววตาหยอกล้อยั่วยวน

เซิ่งหน่วนหนังศีรษะชาดิกในทันใด รู้สึกราวกับถูกหมาป่าหิวโซจ้องมองจนแทบอยากจะหันหลังเตลิดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น

ด้านหลังห้องโถงยังมีห้องชั้นในที่คล้ายเป็นห้องนอน เซิ่งหน่วนเหลือบมองแวบหนึ่งโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต จากนั้นจึงหันกลับไปยอบกายคารวะบุรุษชุดม่วงอย่างอ่อนช้อย “มิทราบว่านายท่านต้องการฟังเพลงใดเจ้าคะ”

บุรุษชุดม่วงคล้ายรู้สึกว่านางน่าสนใจยิ่งนัก จึงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “หึ...”

เขาเอ่ยเนิบช้า “พวกท่านทั้งหลายอยากฟังเพลงอันใดกันเล่า”