ตอนที่ 240 ปีนั้นลมเหมันต์พัดกระหน่ำ

ตอนที่ 240 ปีนั้นลมเหมันต์พัดกระหน่ำ

เซียวโม่จมดิ่งสู่ความปิดกั้นตัวเองอย่างสมบูรณ์

ลาก่อนพ่อ

ลาก่อนแม่

อภัยให้ความอกตัญญูของฉันด้วย

ฉันรู้ว่าโลกนี้ยังมีสิ่งที่สวยงามอีกมากมายที่ควรค่าแก่การออกไปสำรวจและทำให้ฉันมีความสุขได้ แต่ฉันแค่ปล่อยวางไม่ได้

ปล่อยฉันไปเถอะ

ไปในที่ที่ไม่มีผู้คน

อยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวก็ดีเหมือนกัน

ซูไหลมองดูเซียวโม่ที่กลายเป็นสีเทาไปแล้วด้วยความตั้งใจจะปลอบใจอีกครั้ง “อันที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นหรอก”