กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามมูน
ตอนที่ 102 กาลเวลาเนิ่นนาน คุณค่อย ๆ เรียนรู้ไปได้
“ที่ผมลังเลเมื่อครู่นี้ ก็แค่กำลังคิดว่า ผมจะดูแลคุณไปได้ตลอดชีวิตไหม โลกใบนี้กว้างใหญ่เกินไป ผมกลัวว่าจะมีสิ่งล่อตาล่อใจมากเกินไป จนผมไม่ได้ดูแลคุณอย่างต่อเนื่องและทำให้คุณผิดหวัง...”
“แต่แล้วผมก็คิดได้ทันทีว่า ความชอบมันควรจะเป็นการรุกเข้าหากันจากทั้งสองฝ่าย ในเมื่ออาเหยาน้อยรุกหนักขนาดนี้แล้ว ถ้าผมยังปอดแหกอีก มันคงดูไม่มีความเป็นชายเอาเสียเลยใช่ไหม?”
ซูไหลรวบผมของเจียงเหยาขึ้นอย่างไม่ค่อยชำนาญนัก ดูไปแล้วทรงผมค่อนข้างเบี้ยวไปเบี้ยวมา
เขาอดขำไม่ได้พลางพูดว่า “มันเบี้ยวไปหน่อย ผมขอผูกใหม่อีกรอบนะ...”
พูดจบเขาก็เตรียมจะรูดริบบิ้นมัดผมลงมาอีกครั้ง