กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามมูน
ตอนที่ 56 ลูบไปมากกว่านี้ผิวคงหลุดลอกออกมาแล้ว
ทันทีที่เจียงเหยาประคอง ซูไหลก็คล้ายลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม เขาซบลงบนบ่าของเจียงเหยาแล้วพึมพำกับตัวเอง
“ตอนที่ผมอยู่ที่นี่ ผมรู้จักแค่คุณ... ดีเหลือเกินที่คุณมา”
ตอนที่ซูไหลพูดประโยคนี้ เขาพูดอยู่ข้างหูเธอ เสียงไม่ดังมาก แค่พอให้เธอได้ยินเท่านั้น
ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอถึงได้ยินความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแฝงมากับประโยคนี้ ทำให้เธอรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาจับใจ
เจียงเหยาตบหลังซูไหลเบา ๆ แล้วปลอบโยนว่า “เอาล่ะ ๆ ฉันมาแล้วนะ คนเก่ง กลับบ้านของเรากันเถอะ”
หลังจากเจียงเหยาขอบคุณทุกคนแล้ว เธอก็ประคองซูไหลขึ้นรถ
บนรถ ที่เบาะหลัง