กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามมูน
ตอนที่ 48 ฝนบนนั้นคือสวรรค์ ฝนในเมืองคือถิ่นมนุษย์
“เอาละ นั่งดี ๆ นะ ฉันนึกเพลงที่จะร้องได้แล้ว”
ซูไหลเดินไปที่ข้างโต๊ะ จิบชาหนึ่งคำเพื่อชโลมลำคอ
พอเจียงเหยาได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกาย นั่งอยู่ข้างโต๊ะอย่างว่าง่าย
“อะแฮ่ม!”
ซูไหลกระแอมไอเบา ๆ “เธออย่าเข้ามานะ!”
เจียงเหยา: “???”
แค่เนี้ย?
ซูไหลกวาดสายตามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หาความรู้สึกอยู่น่ะ เอาละ เริ่มเลยนะ”
เจียงเหยาถอนหายใจโล่งอก นึกว่าจบแค่นี้เสียแล้ว