กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามมูน
ตอนที่ 31 หญิงแก่กว่าสามปีมีโชค
ไม่นานนัก เจียงเหยากลับมาที่ร้านขายเครื่องดนตรี เธอเดินวนดูรอบหนึ่งแต่ไม่พบร่องรอยของซูไหล จึงจำต้องไปตามหาน้าหญิง
“น้าหญิง เขาไปไหนแล้วคะ?”
หญิงงามกำลังจิบชาโดยไม่เงยหน้าขึ้น “หนีไปแล้ว”
เจียงเหยาร้อนใจ “ไม่ใช่ว่าบอกให้น้าช่วยรั้งเขาไว้หรือคะ? ทำไมถึงปล่อยเขาไปล่ะ?”
หญิงงามเป่าลมใส่ชาที่ร้อนกรุ่นก่อนจะจิบช้า ๆ “เขาเป็นชายหนุ่มตัวโตวิ่งเร็วขนาดนั้น น้าอายุขนาดนี้แล้วจะไปรั้งตัวเขาไว้ได้อย่างไร”
“แล้วของสิ่งนี้จะทำอย่างไรคะ?” เจียงเหยาถือโทรศัพท์พลางทำหน้าหงุดหงิด
หญิงงามยิ้ม “ก็เก็บไว้ใช้เองสิ เขาบอกแล้วนี่ว่าชดเชยให้เธอ ใช้ไปเถอะ ไม่ต้องไปแบกรับภาระทางจิตใจอะไรหรอก ไอ้หนุ่มนั่นน่ะไม่ขาดแคลนเงินหรอกนะ”