กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 182 เครื่องบินพัง ชีวิตวาย
เสิ่นเชียนชิวขมวดคิ้ว โน้มตัวมองออกไปนอกหน้าต่างข้างลำตัว
นกใหญ่อีกตัวหนึ่งซึ่งมีขนสีเทาน้ำตาลกำลังกระพือปีก บินตรงเข้ามาหาเฮลิคอปเตอร์
เขาประเมินระยะทางคร่าว ๆ ว่าทั้งสองฝ่ายยังห่างกันประมาณ 1.5 ถึง 2 กิโลเมตร
“เชี่ย! ซวยไม่พอ ยังมาเจอฝนตกตลอดคืน เรือยิ่งช้าก็ยิ่งเจอลมต้าน
มนุษย์พิเศษกลุ่มแรกไปถึงสนามบินได้อย่างราบรื่น ทำไมมีแต่ฉันที่ซวยขนาดนี้!”
เสิ่นเชียนชิวสบถในใจ ท่าทีแม่ทัพผู้สง่าผ่าเผยและความสุขุมเยือกเย็นถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น
เขากดไมโครโฟนแล้วตะโกนเสียงดังว่า
“นักบิน ให้เฮลิคอปเตอร์เลี้ยวอ้อมไปก่อน ถ้าเป็นไปได้ก็ลดระดับความสูงอย่างรวดเร็ว พยายามลงจอดที่พื้นแล้วรอสักพัก”