เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 46 ดอกเดียวเข้าวิญญาณ
หลังจากจัดแจงลูกน้องสองคนเรียบร้อย เกาเวย์ก็เดินเข้าไปในลานพักหมายเลข 1 ของชุมชนสวนดอกไม้เพียงลำพัง รอบด้านมืดสนิท ไม่มีแสงสว่างแม้แต่ประกายเดียว
หัวใจของเกาเวย์ที่แขวนลอยอยู่เดิม ยิ่งกระสับกระส่ายกังวลใจมากขึ้น
แม้ว่าหลังจากไฟดับครั้งใหญ่ กลางคืนของทั้งชุมชนจะมืดมิดสนิทมิดหมีอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีแหล่งกำเนิดแสงสลัวๆ อย่างเทียนไขหรือไฟฉายอยู่บ้าง
โอกาสที่ลานพักหมายเลข 1 ทั้งลานซึ่งมีผู้อยู่อาศัยเป็นร้อยครัวเรือนจะ "ดับไฟ" ทั้งหมดนั้น ช่างน้อยนิดจนน่าใจหาย
มีเพียงสาเหตุเดียวที่ทำให้ทุกคนพร้อมใจกันเลือกทำเช่นนี้ นั่นก็คือ……
ใบหูของเกาเวย์กระตุกไหวเล็กน้อย เขาได้ยินเสียงดังกรอบแกรบมาจากด้านหลัง
เสียงนี้เบามาก คนธรรมดาไม่มีทางได้ยินเด็ดขาด ต่อให้ได้ยิน ก็คงคิดว่าเป็นเสียงลมพัดผ่านพุ่มไม้เขียว
เขากลัวจะแหวกหญ้าให้งูตื่น จึงไม่ได้หันกลับไป แต่แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินมุ่งหน้าต่อไปยังลานพักหมายเลข 2