เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 11 ธุรกิจวันสิ้นโลก
เพิ่งวาดแบบร่างคร่าวๆ ของหน้าไม้เสร็จ ท้องของเกาเวยก็ร้องจ๊อกๆ ขึ้นมาทันที
ยกข้อมือขึ้นดูเวลา พบว่าเป็นห้าโมงยี่สิบนาทีแล้ว ใกล้จะได้เวลากินข้าวเย็นพอดี
“เวลาผ่านไปเร็วจริง ประสบการณ์ในวันนี้ก็มากมายเหลือเกิน เหมือนฝันไปครั้งใหญ่”
ตลอดทั้งวัน เขายังไม่ได้กินอาหารมื้อหลักเลยสักมื้อ ตอนนี้ถึงได้รู้สึกหิว ก็ถือว่าแปลกประหลาดไม่น้อย
เดินวนเข้าครัว ไปศึกษาแป้งโดว์ก้อนใหญ่นั้นต่อ
เนื่องจากไม่ใส่ยีสต์ แป้งจึงกลายเป็นแป้งตาย การจะนึ่งซาลาเปาหรือหมั่นโถวคงเป็นไปไม่ได้ ได้แต่ทำบะหมี่ตัด (Dao Xiao Mian) กินแก้ขัดเท่านั้น
อย่าว่าแต่บะหมี่ตัดเลย ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เกาเวยแทบไม่เคยต้มบะหมี่แห้งแม้แต่ไม่กี่ครั้ง
“ไม่เคยกินเนื้อหมู ยังไม่เคยเห็นหมูวิ่งอีกเหรอ?”