เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 5 ตีกลับด้วยกระบองจากด้านหลัง
เกาเวย์กำฉมวกแน่นในมือ ยังคงนิ่งเงียบไม่ขยับเขยื้อน
เจ้าผมทองหมดความอดทนเป็นครั้งสุดท้าย "ไอ้ลูกเต่าสารเลว ไอ้ขยะไร้ประโยชน์ แค่ขนของไม่กี่รอบก็เหนื่อยจนล้มพับไปแล้ว ตอนนี้คงนอนตายอยู่บ้านแน่ๆ ไม่อย่างนั้นครั้งนี้เรายอมรับชะตากรรม เอาถุงนี้ไปให้พ้น ก็ถือว่าไม่เสียแรงเปล่า"
ชายวัยกลางคนพูดด้วยความแค้นว่า "ปกติพ่อสอนแกยังไง ทำอะไรต้องทำให้ถึงที่สุด ไม่ใช่ทำครึ่งๆ กลางๆ แล้วเลิก มันเรียกว่าอะไร? ไอ้เด็กนั่นอยู่ชั้นไหน แกไม่รู้หรือ?"
เจ้าผมทองถูกดุไปหนึ่งชุด รู้สึกกลัวเล็กน้อย "ไอ้เด็กนั่นอยู่ที่ชั้น 11 ห้อง 1102 ไม่มีผิดแน่นอน"
ชายวัยกลางคนประหลาดใจ "เจ้าลูกเต่า มีฝีมืออยู่นะ แม้แต่รู้ว่าเขาอยู่ห้อง 1102 ยังรู้เลยเหรอ?"
"ฮิฮิ ชั้น 12 มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง สวยมาก ดูแล้วน้ำลายไหล ครั้งก่อนฉันแกล้งทำเป็นแจกใบปลิว ไปดักหน้านังสาวนั่นพอดี เห็นไอ้ลูกเต่านั่นออกไปทิ้งขยะ เขาออกมาจากห้อง 1102 จริงๆ"
ทันใดนั้น สุนัขของบ้านหลังใดหลังหนึ่งเริ่มเห่าขึ้นมาทันที ทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ สุนัขของหลายบ้านเริ่มเห่าตามกันเสียงดัง
คนที่เคยดูหนังซอมบี้ต่างรู้ดีว่า สิ่งเหล่านี้ไวต่อเสียงมาก อาจดึงดูดสุนัขที่เห่าเข้ามาได้