ตอนที่ 72 จะเกรงใจอะไรกันนักหนา

ตอนที่ 72 จะเกรงใจอะไรกันนักหนา

อารมณ์ของเฉินโม่ค่อนข้างดีมาก

ปีใหม่เริ่มต้นได้ดีทีเดียว

เวลาสามทุ่ม อาคารสำนักงานยังคงเปิดไฟสว่างไสว

หลิ่วอวี่ปิดคอมพิวเตอร์ก่อนจะนวดดวงตาที่ล้าและปวดแสบพลางถอนหายใจยาว

ในที่สุดก็ปั่นงานชิ้นสุดท้ายที่ค้างคาอยู่ก่อนถึงวันหยุดเสร็จเสียที

เธอหยิบมือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาเพื่อนร่วมบ้านเช่าว่า “ฉันเลิกงานแล้ว กำลังจะกลับบ้าน”

เพื่อนร่วมบ้านตอบกลับทันทีว่า “ข้างนอกฝนตกหนักมาก เธอพกร่มมาไหม?”

หลิ่วอวี้เดินไปที่หน้าต่าง มองดูม่านฝนด้านนอกที่ถูกไฟถนนตัดแบ่งเป็นเส้นแสงนับสิบล้านเส้นพลางกลุ้มใจขึ้นมาทันที

เธอไม่ได้เอาร่มมา