กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 57 พวกเราอยู่อย่างสงบมาสิบกว่าปี
“ผมตกใจจนฉี่ราดกางเกง ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมก็รู้ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา”
“เขาพบว่าผมรู้เข้า แต่เขากลับไม่ได้ฆ่าผม”
หวังเสี่ยวข่ายยิ้มอย่างขมขื่น รอยยิ้มนั้นพอดูไม่ออกยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก
“เขาเริ่มฝึกผม สอนวิธีจัดการรอยเลือด วิธีขนย้าย ‘สินค้า’ และวิธีฝังพวกมันลงในภูเขา”
“เขาบอกว่าผู้หญิงพวกนั้นเป็นเครื่องสังเวยที่ไม่สะอาด หากถวายให้เทพภูเขา ถึงจะดลบันดาลให้ตระกูลเราทำมาค้าขึ้นและปลอดภัยราบรื่น”
“ผมกลัวเขา ผมไม่กล้าขัดขืน ผมทำได้แค่ช่วยเขา…ครั้งแล้วครั้งเล่า”
“ปีที่ผมอายุสิบหก เขาพลัดตกจากนั่งร้านแล้วกลายเป็นอัมพาต ผมจึงเข้าควบคุมบริษัทอย่างเป็นทางการ”
เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับคำพูดหลังจากนี้ต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี