กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
151
หลินเป่ยฝานตกใจ “สหาย เป็นอะไร?”
เย่ซิงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงท้อแท้ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ช่วงนี้เหมือนนอนไม่หลับ กินอะไรก็ไม่อร่อย เหม่อลอยทั้งวัน! แผลก็หายเร็วนะ แต่จิตใจรับไม่ไหวจริงๆ! รองประธานหลิน ช่วยพาผมออกไปหน่อย ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ถ้าอยู่ต่อผมคงเป็นบ้าแน่ๆ!”
หลินเป่ยฝานมองไปที่กระถางต้นไม้หลายใบที่อยู่ข้างๆ แล้วถามว่า “อาการแบบนี้……ไปบอกหมอหรือยัง?”