บทที่ 103

บทที่ 103

ในบรรดาเสียงปรบมือทั้งหมด เสียงปรบมือของหลินเป่ยฝานดังและหนักแน่นที่สุด

ทุกครั้งที่สองฝ่ามือประกบกัน มันเหมือนกับฝ่ามือตบเข้าที่หน้าอู๋เกออย่างต่อเนื่อง!

ตบหน้าซ้ายเสร็จ ก็ตบหน้าขวา!

ตบหน้าขวาเสร็จ ก็ตบหน้าซ้ายอีก!

ทำแบบนี้วนไปวนมา!

หน้าของอู๋เกอเขียวช้ำ ฝืนยิ้มออกมา “รองประธานหลิน พอแล้วมั้ง? ฉันไปได้หรือยัง?”

“พี่น้อง คุณยังเขินอีกเหรอ?”

หลินเป่ยฝานหัวเราะลั่น มือทั้งสองข้างกดไหล่ของเขาแน่น “อย่าปฏิเสธเลย เกียรติยศนี้คุณคู่ควร! วันนี้ คุณคือตัวเอกของเรา! วันนี้ คุณคือคนที่เจ๋งที่สุดในออฟฟิศของเรา!”

“เสียงปรบมืออยู่ไหน?”