เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 - เนื้อสัตว์อสูรราชาเกราะทอง
หลังจากกลับมาถึงตำหนักอวี๋เหนียน หลินถุนดูจะเป็นคนที่ตื่นเต้นดีใจที่สุด เพราะทุกครั้งที่ศิษย์พี่ห้ากลับมา นั่นหมายความว่าจะมีเนื้อสัตว์อสูรแสนอร่อยให้กิน และไม่ใช่เนื้อสัตว์อสูรธรรมดาทั่วไปเสียด้วย
"ศิษย์พี่ห้า ในที่สุดก็รอจนศิษย์พี่กลับมาได้เสียที" หลินถุนที่มีรูปร่างเตี้ยเล็ก เดินเตาะแตะเข้ามาตรงหน้าหลิวอวิ๋น เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแป้น ที่มุมปากยังมีน้ำลายสอออกมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังจินตนาการถึงความอร่อยของเนื้อสัตว์อสูรอยู่
"น้องหก ผ่านไปตั้งสิบปีแล้ว ทำไมยังไม่สูงขึ้นอีกนะ" หลิวอวิ๋นเอ่ยแซวยิ้มๆ
หลินถุนไม่ชอบให้ใครทักเรื่องความสูงที่สุด แต่เมื่อหลิวอวิ๋นเป็นคนพูด เขากลับไม่มีท่าทีขุ่นเคืองแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือศิษย์พี่ห้านำของอร่อยอะไรกลับมาฝากต่างหาก