เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 299 - ตำหนักอวี๋เหนียน
เส้นทางบนภูเขาสายนี้สูงชันยิ่งกว่าเดิม ราวกับมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มองไปทางไหนก็เห็นแต่มวลเมฆหมอกที่จมหายไปในชั้นเมฆ
ถังเฉินและโก่วจื่อกำลังปีนป่ายอย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลชุ่มท่วมใบหน้า
ในเวลานี้ จู่ๆ ก็มีเสียงอันแผ่วเบาลอยละล่องออกมาจากมวลเมฆ "ศิษย์น้องเก้า ศิษย์น้องสิบ เสร็จหรือยัง ศิษย์พี่รอนานจนง่วงแล้ว ขอตัวนอนเอาแรงก่อนนะ"
ใบหน้าของถังเฉินมืดมนลงทันที หน้าหนาจริงๆ ถึงกับกล้ารังแกคนอื่นขนาดนี้เชียวหรือ
เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป จากยามพลบค่ำแปรเปลี่ยนเป็นราตรีอันมืดมิด ในที่สุด พวกของถังเฉินก็ขึ้นมาถึงจนได้
ทั้งถังเฉินและโก่วจื่อต่างยืนเท้าสะเอว หอบหายใจอย่างหนักหน่วง การปีนภูเขาลูกนี้มันช่างเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ
ในเวลานี้ ซุนอู๋คงนอนไขว่ห้างหลับปุ๋ยอยู่บนผืนหญ้า ทั้งยังส่งเสียงกรนฟี้ๆ ออกมาอีกด้วย