กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 - เขากำลังรอฉันอยู่
ถังเฉินปรายตาค้อนใส่จื่อจิงหยางอย่างนึกเสียดาย "ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนอยู่ในสุสานหมื่นจักรพรรดิไม่น่าช่วยคุณไว้เลย"
จื่อจิงหยางแย้มยิ้มหยาดเยิ้มจ้องมองถังเฉิน "พูดได้เพียงว่าพวกเราสองคนผูกพันกันอย่างลึกซึ้งต่างหาก"
ถังเฉินไม่ยอมต่อปากต่อคำอีก เขาหันหลังขวับ ไม่เห็นเสียก็หมดเรื่อง
โก่วจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบหัวเราะคิกคัก คอยชำเลืองมองถังเฉินเป็นระยะ
"ไม่มีเวลามาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแล้ว โก่วจื่อ พวกเราไปกันเถอะ" ถังเฉินกล่าวอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็เดินไปที่เชิงบันได แล้วก้าวเท้าเดินขึ้นสู่ยอดเขา
เมื่อพวกเขาก้าวขึ้นสู่บันได ในที่สุดก็เริ่มดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้าง