กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 แกแน่มาก!
ในเวลานี้ ฟ้าดินตกอยู่ในความเงียบสงบ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่ร่างทั้งสองนั้น
สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมก็คือ บันไดที่ถังเฉินกำลังก้าวขึ้นไปนั้น เป็นบันไดที่อยู่ตรงใจกลางที่สุด
"ตรงนั้น แม้แต่ฉันเองก็ยังไม่กล้าก้าวเข้าไป"
น้ำเสียงของบัณฑิตหน้าขาวเกิดระลอกคลื่นขึ้นเป็นครั้งแรก สังเกตเห็นได้ว่าแววตาที่เคยสงบนิ่งมาตลอด ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง และมีความคาดหวังแฝงอยู่ภายในเล็กน้อย
ทุกคนทอดสายตามองไป รูปปั้นองค์ที่อยู่ตรงกลางที่สุดนั้น ยืนตระหง่านค้ำฟ้าดิน มีขนาดมหึมากว่ารูปปั้นทั้งสี่องค์โดยรอบอย่างเห็นได้ชัด