เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 - ถ้าอย่างนั้นก็บุกฝ่าเข้าไป!
"แน่นอนอยู่แล้ว ทั้งหมดนี้ฉันเรียนรู้มาจากองค์ชายทั้งนั้น" โก่วจื่อหันมายิ้มให้ จากนั้นเสียงกระทืบเท้าตึงตึงตึงก็ดังก้องไปทั่วหน้าผาสูงชันต่อไป
ถังเฉินถลึงตาใส่เบาๆ ปีกสีทองกระพือพัดแล้วบินทะยานต่อไป พลางบ่นพึมพำ
"ฉันเป็นคนไร้ความปรานีขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน"
จูจิ่วเหยียบดาบบินตามมา เขาถอนหายใจยาวแล้วส่ายหน้า สายตาจ้องมองสัตว์ประหลาดทั้งสองคนตรงหน้า
ส่วนคนที่อยู่ด้านล่างรวมถึงคนที่กำลังบินอยู่รอบๆ เมื่อได้เห็นภาพนี้ต่างก็พากันยืนอึ้งไปตามๆ กัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ยอดฝีมือระดับสวรรค์ยุทธ์ขั้นเก้า แม้จะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่การถูกต่อยจนกระเด็นหายไปในหมัดเดียวแบบนี้ มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด
เจ้าโก่วจื่อคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่ ถึงได้ซัดยอดฝีมือระดับสวรรค์ยุทธ์ขั้นเก้ากระเด็นหายไปจนมองไม่เห็น