เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 - ฆ่าหมูกับฆ่าคนก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่
โฮก!
ลำแสงสีเลือดอันเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมทั่วทั้งฟ้าดินให้กลายเป็นสีเลือดในพริบตา
พายุสีเลือดพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ลำแสงสีเลือดนั้นพุ่งตรงเข้าปะทะกับดาบใหญ่อันน่าสะพรึงกลัวกลางอากาศทันที
สายลมกรรโชกแรงพัดพาลงมา ถังเฉินโคจรพลังปราณออกมารอบตัวเพื่อต้านทานพายุอันน่ากลัวสายนี้ เขาแหงนหน้ามองขึ้นไปข้างบนด้วยความตกตะลึง เห็นเพียงงูยักษ์สีเลือดขนาดมหึมากำลังอ้าปากกว้าง หมายจะกลืนกินดาบใหญ่เล่มนั้นเข้าไปทั้งเล่ม
ปราณดาบเปี่ยมล้นและบ้าคลั่งอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อปากยักษ์ของงูโลหิตกลืนกินลงมา กระแสธารแห่งปราณดาบอันไร้ขอบเขตก็ถูกมันกลืนลงท้องไปจนหมดสิ้น
กลางเวหา งูโลหิตอ้าปากกว้างอีกครั้ง คราวนี้มันกลืนกินดาบใหญ่ในความว่างเปล่าเล่มนั้นลงไปในท้องโดยตรง
ถังเฉินจ้องมองงูโลหิตตัวนั้นด้วยความตกตะลึง ม่านตาหดเล็กลงทันที