เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 - ยังมีใครอีกไหม
ในเวลานี้ นัยน์ตาของถังเฉินราวกับเต็มไปด้วยประกายแสงอันหยิ่งยโส รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน
คำพูดของถังเฉินเปรียบเสมือนระเบิดที่โยนลงไปในทะเลที่เงียบสงบ กลายเป็นคลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวกวาดเข้าหูของทุกคน เหล่าเด็กหนุ่มที่อ้างตัวว่าเป็นอัจฉริยะต่างก็ก้าวออกมา พลังปราณอันมหาศาลในร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวพุ่งเป้าไปที่ถังเฉินและโก่วจื่อ
สำหรับพวกเขาแล้ว คำพูดของถังเฉินถือเป็นการดูถูกอย่างร้ายแรง
เสียงแจ้งเตือนแต้มความโกรธดังขึ้นในหัวของถังเฉินอย่างต่อเนื่อง จะเห็นได้ว่าแต้มความโกรธที่เหลืออยู่ไม่มาก ตอนนี้กำลังพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว
"โอหัง"
"ฉันว่านายคงอยู่กับคนพิการนานเกินไป จนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ รนหาที่ตายชัดๆ"