เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 - แต่งให้กับผู้ครอบครองศิลาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
ทันใดนั้น บริเวณเชิงเขาแห่งนี้ก็เกิดพายุเฮอริเคนพัดกระหน่ำ สายลมกระโชกแรงที่ทำให้ผู้คนก้าวเดินอย่างยากลำบากได้พัดโหมกระหน่ำออกมาจากร่างของเทียนหวงอู่
"องค์ชาย" โก่วจื่อตะโกนขึ้น หมายจะเข้าไปขวางหน้าถังเฉิน แต่กลับพบว่าตัวเองถูกคลื่นพายุกดทับไว้อย่างแน่นหนาจนไม่สามารถขยับตัวได้
เขากัดฟันพูดด้วยความขมขื่นว่า "โก่วจื่อช่วยอะไรไม่ได้แล้ว องค์ชายดูแลตัวเองด้วยเถอะ"
ถังเฉินงุนงงไปหมด นางฟ้าตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ใจเด็ดจริงๆ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลงมือเลย
ถังเฉินมองไปที่เทียนหวงอู่ด้วยแววตาน่าสงสาร แล้วพูดว่า "นางฟ้าตัวน้อย มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันสิ พูดดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือเลย"
เทียนหวงอู่คลายหมัดออกเล็กน้อย แล้วถามว่า "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ"
"มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันสิ พูดดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือเลย"
"ไม่ใช่ ประโยคก่อนหน้านี้"