กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 122 ข้าเป็นต้นตระกูลเอง
สวีเหวินโมโหโทโส “เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ การหย่าขาดเจ้าอย่าแม้แต่จะคิด”
“เหตุใดข้าจะคิดมิได้ ท่านแม่ของเจ้าอยากอุ้มหลานชายมาโดยตลอด ตั้งแต่ข้าคลอดอันอันก็มิอาจมีครรภ์ได้อีก ท่านแม่ของเจ้ามองข้ากับอันอันขัดหูขัดตามาตั้งนานแล้ว
เจ้าอยู่นอกเรือนทุกวี่วัน ข้ากับอันอันต้องเผชิญหน้านางทุกวัน เมื่อก่อนนางจะเอ่ยวาจาระคายหูอันใดก็ช่างเถิด นางเป็นผู้อาวุโส ข้าอดทนอดกลั้นได้
ทว่ายามนี้นางถึงกับเริ่มทรมานอันอันแล้ว
วันนี้ประจวบเหมาะที่ข้ากลับมาพอดี หากข้ากลับมาช้ากว่านี้ อันอันยังเล็กเพียงนี้ ร่างกายจะทนทานไหวได้อย่างไร” จ้าวจวินจู๋เอ่ยอย่างมีอารมณ์
“ท่านแม่สั่งสอนอันอันก็เพื่อหวังดีต่อนาง คนเป็นท่านย่าสั่งสอนหลานสาวตัวเองย่อมเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง เจ้าอย่าได้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่” สวีเหวินโต้แย้ง