กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 301 กลับบ้านไปรอรับรางวัล
หลินจือเซี่ยเท้าเอวขึ้น เสียงแหลมสูงขึ้นทันที “จะไปไหน! ชนลูกฉันแล้วยังคิดจะเดินหนีอีกเหรอ? ดูสิ ขาลูกสาวฉันถูกชนจนแดงหมดแล้ว!”
ปิ่งปิ่งให้ความร่วมมืออย่างไร้ที่ติ ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน มือเล็ก ๆ ชี้ไปทางผู้ชายคนนั้น “แม่—คนเลว—ชนหนู—”
เสียงร้องไห้ของปิ่งปิ่งเดิมทีก็แหลมทะลุทะลวงอยู่แล้ว พอเธอแผดเสียงร้องขึ้นมา ผู้คนที่อยู่ใกล้ทางออกสถานีก็พากันหันมามอง ชายวัยกลางคนคนนั้นเห็นได้ชัดว่าลนลาน บนใบหน้าฝืนยิ้มออกมา “น้องสาว เธอเป็นฝ่ายเดินมาชนพวกเราเอง แล้วจะมาโทษพวกเราได้ยังไง…”
“ฉันชนคุณ? ฉันอุ้มลูกอยู่ จะไปชนคุณได้ยังไง?” เสียงของหลินจือเซี่ยทั้งแหลมทั้งดัง
ชายคนนั้นยังคิดจะเถียงอีกสองสามคำ แต่ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน