ตอนที่ 299 ทวดอย่าร้องไห้ ปิ่งปิ่งไม่เป็นไร ปิ่งปิ่งเป็นวีรชน

ตอนที่ 299 ทวดอย่าร้องไห้ ปิ่งปิ่งไม่เป็นไร ปิ่งปิ่งเป็นวีรชน

โต้วเสี่ยวตงเคี้ยวเนื้อจนหมดแล้วก็ยื่นมือไปคว้าแขนของปิ่งปิ่ง ร่างเล็ก ๆ ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของชุยเจินเจิน พยายามจะพุ่งไปทางปิ่งปิ่งให้ได้ ชุยเจินเจินหมดหนทาง จึงได้แต่อุ้มเขาไปนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ ปิ่งปิ่ง เด็กน้อยวัยหนึ่งขวบครึ่งเพิ่งนั่งได้มั่นคง มือเล็ก ๆ ก็คว้าชายแขนเสื้อของปิ่งปิ่งเอาไว้ กำแน่นเสียจนดูราวกับกำลังประกาศว่า “ใครก็อย่าคิดจะแยกพวกเราออกจากกัน”

ปิ่งปิ่งก้มมองแขนเสื้อของตัวเอง แล้วมองโต้วเสี่ยวตง เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือเล็ก ๆ ที่มันเยิ้มออกไปอย่างใจกว้าง แล้วตบศีรษะโต้วเสี่ยวตงเบา ๆ “น้องชายเด็กดี พี่สาวจะปกป้องเธอ มากินข้าวกัน”

โต้วเสี่ยวตงฉีกยิ้มกว้าง ในปากยังมีข้าวที่กลืนไม่หมดอยู่เลย