ตอนที่ 279 เขาเสียใจที่พูดประโยคนี้ออกไป

ตอนที่ 279 เขาเสียใจที่พูดประโยคนี้ออกไป

ทุกคืนเวลาสี่ทุ่ม ลูกชายของหลินจือเซี่ยอย่างโอ่วปิ่งจะกินนมแม่มื้อหนึ่งตอนห้าโมงเย็น จากนั้นก็ฉี่ แล้วเริ่มนอนยาวจนไม่รู้วันรู้คืน ปลุกอย่างไรก็ไม่ตื่น ส่วนลูกสาวของเธออย่างปิ่งปิ่งนั้นราวกับกลับชาติมาเกิดจากแมวกลางคืน กลางวันเอาแต่นอน ไม่ตื่นขึ้นมากลางคันเลยสักครั้ง แต่กลางคืนกลับไม่ยอมนอน ขอเพียงไม่มีใครอุ้ม ไม่ถึงสิบปาทีก็ต้องร้องไห้จนเพื่อนบ้านรอบข้างได้ยิน

หลินจือเซี่ยมองเผิงจ้านชิงที่มีขอบตาคล้ำกำลังอุ้มปิ่งปิ่งเดินไปเดินมาในห้องนอน เธอนอนหัวเราะอยู่ในผ้าห่ม ผู้บังคับกรมเผิงที่แค่ตะโกนหนึ่งครั้งในกองทัพก็ทำให้คนทั้งกองพันสั่นสะท้านได้ถึงสามหน บัดนี้กลับถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หนักกว่าสามกิโลกรัมจัดการจนอยู่หมัด