กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 239 อายุห่างกันสิบแปดปี ต่อไปยังมีเวลาอีกยาวนาน คุณแน่ใจหรือว่าจะรับไหว
คืนนั้นฉีจาวรุ่ยนอนแทบไม่หลับ
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เขาก็ลุกจากเตียงแล้ว
ห้องรับแขกยังมืดสลัว ผ้าม่านยังไม่ได้เปิดออก เงาเฟอร์นิเจอร์พร่าเลือนเป็นสีเทาเข้มอ่อนแตกต่างกันไป ฉีจาวรุ่ยไม่ได้เปิดไฟ เขานั่งลงบนโซฟา วางมือทั้งสองข้างบนเข่า หลังตั้งตรงแน่ว
จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียง “กึก” ดังมาจากชั้นหนึ่ง ประตูห้องรับรองเปิดออก
พี่เลี้ยงเด็กน้าจางลากรองเท้าผ้า เดินหรี่ตาคลำทางไปยังห้องครัว ทุกวันนางจะตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าในเวลานี้
เธอเดินมาถึงกลางห้องอาหาร แล้วยื่นมือไปคว้าสายไฟ
“แปะ”