กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 218 หลินจือเซี่ย! เธอกล้าพูดเหลวไหลดูสิ
บ่ายสามโมงของวันถัดมา ท้องฟ้าครึ้ม ระบบมองเห็นระยะพันเมตรของหลินจือเซี่ยสามารถมองเห็นตำแหน่งของซ่งเป่าจูได้แล้ว ราวกับมีแสงไฟดวงหนึ่งสว่างขึ้นท่ามกลางความมืด
หลินจือเซี่ยนั่งอยู่บนโซฟาในบ้านไม้ ตะโกนใส่ไมโครโฟนว่า “ที่รัก ได้แล้ว ตอนนี้คุณแยกออกจากทีมได้เลย ฉันจะได้ออกไปหาพวกเขา”
เผิงจ้านชิงขานรับไปทางความว่างเปล่าว่า “อืม รอผมห้านาที”
ห้านาทีต่อมา นอกระยะสายตาของเหล่านักวิจัย ร่างของเผิงจ้านชิงก็หายเข้าไปในป่าทึบ หลินจือเซี่ยปรากฏตัวออกมาจากคฤหาสน์ แล้วเกาะอยู่บนหลังของเผิงจ้านชิงอย่างมั่นคง ท่าทางคล่องแคล่วจนไม่มีอะไรจะคล่องไปกว่านี้อีกแล้ว