ตอนที่ 216 จบกัน คราวนี้ขายหน้าแน่

ตอนที่ 216 จบกัน คราวนี้ขายหน้าแน่

ฉีจาวรุ่ยยืดเอวขึ้น ยกเท้าเตะท้องหมูป่าตัวนั้นเบา ๆ มันหนักอึ้ง อย่างน้อยก็หกร้อยจิน เตะเข้าไปให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถีบกำแพง

จะทิ้งไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ น่าเสียดายของเกินไปแล้ว

ถ้าเป่าจูอยู่ด้วยก็คงดี แค่เธอใช้จิตเจตนาก็เก็บเจ้าตัวมหึมานี่เข้าไปในมิติได้แล้ว แต่มิติของเธอดันติดต่อไม่ได้ทันทีที่เข้าไป

เพราะฉะนั้น จะให้เขาลากหมูป่าหกร้อยจินกลับไปงั้นเหรอ ฝันกลางวันชัด ๆ

ฉีจาวรุ่ยยืนเงียบอยู่ข้างซากหมูป่าครึ่งนาที ในที่สุดก็ตัดสินใจลดความต้องการลงมา เอาขาหมูสักข้างไปเพิ่มในมื้ออาหารแทน ทว่าเพิ่งคิดได้เช่นนั้น หลังเท้าก็พลันหนักอึ้งขึ้นมา และมีแขนคู่หนึ่งโอบรอบเอวของเขา