ตอนที่ 125 ไม่อย่างนั้น เธอลาออกจากงานเถอะ

ตอนที่ 125 ไม่อย่างนั้น เธอลาออกจากงานเถอะ

ไม่ได้เจอกันเพียงหนึ่งวันราวกับห่างกันสามฤดูใบไม้ร่วง แต่เผิงจ้านชิงครั้งนี้ห่างกันถึงห้าสามฤดูใบไม้ร่วงแล้ว

ช่วงครึ่งหลังของคืน ทั้งสองคนถึงได้สงบลง หลินจือเซี่ยนอนอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของเขาทั้งตัว พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว แต่เธอยังจำได้ว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน

เธอนอนฟุบอยู่บนอกเขา ก่อนพูดด้วยเสียงแหบพร่า “สหายเผิงจ้านชิง”

“อืม”

“พรุ่งนี้…ช่วยปลุกฉันด้วย”

อืม

“เจ็ดโมง”

อืม

“อย่าให้สาย”