กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 118 ไร้สีไร้กลิ่น ดื่มลงไปแล้วไม่มีใครรู้ และไม่ตายทันที
สายตาที่คล้ายมีคล้ายไม่มีของเหวินเชี่ยนเปรียบเสมือนเส้นใยแมงมุมบาง ๆ เส้นหนึ่งที่พันผ่านหัวใจของหลินจือเซี่ยอย่างแผ่วเบา
สีหน้าของเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลง มือเล่นไพ่ด้วยความเร็วสูง ปากก็ยังไม่ลืมเถียงกับเผิงหรานหราน “เธอออกไพ่สิ มัวชักช้าเดี๋ยวก็แพ้อีกรอบหรอก”
เผิงหรานหรานทำปากยื่นแล้วโยนไพ่ใบหนึ่งออกมา “พี่สะใภ้รองจะเร่งอะไรนักหนา ฉันกำลังคำนวณอยู่”
เหวินเชี่ยนถอนสายตากลับมาแล้ว เธอรับชาร้อนที่หลิวโส่วหลานส่งให้ด้วยรอยยิ้ม มือทั้งสองประคองถ้วยไว้ ก้มหน้าจิบไปหนึ่งคำ ขนตาทอดลงจนเกิดเงาจาง ๆ บนเปลือกตา
ในใจของหลินจือเซี่ยตีตราเหวินเชี่ยนไปแล้วว่าเป็นคนมีปัญหา ไม่ว่าเธอจะพูดหรือทำอะไร ล้วนมีจุดประสงค์ทั้งสิ้น