กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 86 แล้วทำไมไม่ให้ฉันแสดงทุบหินบนอกล่ะ แบบนั้นเร้าใจกว่าอีก
หลังกลับถึงบ้าน หลินจือเซี่ยก็ล้างหน้า ล้างมือ แปรงฟัน จากนั้นเตรียมตัวจะนอนกลางวัน แต่ทันทีที่หลับตา ในหัวของเธอก็เต็มไปด้วยสายตาที่ฉีหย่วนซานกับเฝิงซิ่วเจินมองเธอ สายตาลึกล้ำ สงวนท่าที ราวกับซ่อนถ้อยคำนับพันนับหมื่นเอาไว้ ทว่ากลับไม่ยอมพูดออกมาสักคำ
เธอพลิกตัวไปมา ก่อนจะตัดสินใจเข้าไปในคฤหาสน์เสียเลย
เธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งข้างบ้านไม้ เด็ดหญ้ามาหนึ่งก้านคาบไว้ในปาก ไขว่ขาสองข้างแล้วแกว่งไปมา พลางจ้องยอดไม้เหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย “ชีเป่า เธอว่าเจ้าของร่างเดิมกับตระกูลฉีมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันหรือเปล่า”
【ขอโทษนะเซี่ยเซี่ย ระบบนี้เป็นเพียงระบบคฤหาสน์ จึงไม่สามารถแก้ปัญหานี้ให้คุณได้】ตอนนี้น้ำเสียงของชีเป่าสุภาพราวกับพนักงานฝ่ายบริการลูกค้า
หลินจือเซี่ยถอนหายใจ ดึงหญ้าออกจากปากแล้วคาบกลับเข้าไปใหม่ “ฉันไม่ได้จะตำหนิเธอ แค่อยากถามว่า เธอคิดว่าฉันกับคนตระกูลฉีหน้าตาคล้ายกันหรือเปล่า”
【…】ชีเป่าเงียบอยู่นาน นานจนหลินจือเซี่ยคิดว่ามันคงค้างไปแล้ว ถึงได้ค่อย ๆ พูดออกมาหนึ่งประโยค 【คุณ...คุณกับพวกเขาคล้ายกันอยู่จริง ๆ】
“แค่คล้ายกันนิดหน่อยเหรอ”
【…คล้ายกันมาก】