ตอนที่ 67 ดูสิ ดูไปเถอะ ยังไง... ยังไงเขียนแล้วก็ต้องให้คนอ่านอยู่ดี

ตอนที่ 67 ดูสิ ดูไปเถอะ ยังไง... ยังไงเขียนแล้วก็ต้องให้คนอ่านอยู่ดี

หลินจือเซี่ยเห็นเธอร้อนรนถึงเพียงนี้ จึงยื่นซองจดหมายคืนให้ “เอาละ ๆ พี่สะใภ้รองไม่ดูก็ได้”

เผิงหรานหรานคว้ากลับไปทันที กำซองจดหมายไว้แน่นในมือ แล้วหันหลังให้เธอโดยไม่สนใจ

หลินจือเซี่ยมองแผ่นหลังดื้อรั้นของเธอ ไหล่ทั้งสองข้างเกร็งเล็กน้อย ราวกับลูกแมวที่ขนพองฟู เธออดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ แต่ไม่ได้ส่งเสียงออกมา

ภายในห้องเงียบไปหลายวินาที

เผิงหรานหรานแอบหันกลับไปมอง เห็นว่าหลินจือเซี่ยไม่มีท่าทีจะอ่านจริง ๆ และถึงขั้นเตรียมจะออกไปแล้ว

“เธอ…พวกผู้ใหญ่ไม่ใช่ชอบแอบดูเรื่องส่วนตัวของเด็กกันที่สุดหรอกเหรอ คุณไม่ดูจริง ๆ เหรอคะ” เธอถามเสียงเบา ในน้ำเสียงมีความไม่อยากเชื่อที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันสังเกต

หลินจือเซี่ยหันกลับมา มองเธอด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เธออยากให้ฉันดูเหรอ”