กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 40 เซียนพังพอนเหลืองฝากความฝัน
หลินจือเซี่ยถูกเผิงจ้านชิงอุ้มขึ้นแท่นเตาอุ่น แล้วจับยัดเข้าไปในผ้าห่ม
“เธอมีอะไร ทำไมไม่พูดตอนกลางวัน ต้องมาพูดเอาดึกดื่นป่านนี้ด้วย” เผิงจ้านชิงกดเสียงต่ำ แต่ปลายเสียงกลับซ่อนรอยยิ้มจนใจไว้อยู่เล็กน้อย
“ทำไม ไม่อยากอยู่กับฉันตามลำพังหรือไง” หลินจือเซี่ยกดเสียงต่ำตาม แต่ทุกถ้อยคำกลับเหมือนเค้นออกมาจากไรฟัน เขียนคำว่า “ไม่พอใจ” ไว้อย่างชัดเจน
ในความมืดมองสีหน้าของกันและกันไม่เห็น แต่เผิงจ้านชิงจินตนาการท่าทางของเธอในเวลานี้ออก เธอคงกำลังทำปากยื่นเล็กน้อย เชิดคางสูงลิ่ว ราวกับแมวน้อยแสนหยิ่งตัวหนึ่ง พอคิดถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็อดยกขึ้นไม่ได้
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ฉันอยากอยู่กับเธอทุกวันแทบแย่”
“แบบนี้สิถึงจะถูก” น้ำเสียงของหลินจือเซี่ยอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แฝงความพอใจแบบ “ยังรู้จักทำตัวเป็นนี่” สำหรับเธอแล้ว ผู้ชายก็ควรรู้จักยอมอ่อนข้อบ้าง ผู้หญิงออดอ้อนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ถึงขั้นต้อง “สืบทอดบัลลังก์” เสียหน่อย ก้มหัวหรือยอมอ่อนข้อบ้างก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน