กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 34 บันทึกคำให้การ
เผิงจ้านชิงไม่ได้ขยับ เขาเพียงเอียงไหล่เล็กน้อย เพื่อให้เด็กพิงได้มั่นคงยิ่งขึ้น
เมื่อเด็กหลับสนิทแล้ว เขาจึงค่อย ๆ วางเด็กลงข้างเอ้อร์เหมาและตงตง
หลินจือเซี่ยรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาในอก
ฮือ ซาบซึ้งเกินไปแล้ว
เธอมองไปยังเสี่ยวฮวา เด็กคนเดียวที่ยังตื่นอยู่
สาวน้อยไม่ได้พิงใคร แต่ค่อย ๆ ขยับไปอยู่ข้างเสิ่นหย่วนเจิง เธอกอดเข่าตัวเอง ดวงตากลมโตกลอกไปมา เดี๋ยวมองประตู เดี๋ยวมองหน้าต่าง เดี๋ยวก็มองเพื่อน ๆ ที่หลับใหล ริมฝีปากของเธอแห้งแตก บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่เช็ดไม่หมด แต่แววตาคู่นั้นกลับแจ่มชัดผิดปกติ แจ่มชัดจนไม่เหมือนเด็กอายุหกขวบ
“เสี่ยวฮวา” หลินจือเซี่ยลดเสียงลง “ทำไมเธอไม่หลับล่ะ”
เสี่ยวฮวากะพริบตา เสียงของเธอเบามากแต่จริงจัง “พี่เสี่ยวสือโถวบอกว่า ต้องตื่นตัวอยู่เสมอ”
ตื่นตัวงั้นเหรอ หลินจือเซี่ยชะงักไป ก่อนจะเข้าใจทันที ยัยหนูน่าจะหมายถึงคำว่า “ระแวดระวัง”