กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 2 รู้จักเจียมตัวหน่อย อย่าบีบให้เราต้องใช้กำลัง
เรื่องสมุดทะเบียนบ้านได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่เสิ่นกุ้ยฮวาไม่รู้ หลินเป่าเกินไม่รู้ และหลินเป่าฉินยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่
บ้านของเธออยู่ทางตะวันออกของชุมชนครอบครัวโรงงานเหล็ก เป็นบ้านสร้างเองที่คุณปู่กับพ่อค่อย ๆ ก่ออิฐสร้างขึ้นมาทีละก้อน ต่อมาบ้านพักครอบครัวไม่มีบ้านให้แบ่งจัดสรรแล้ว จึงสร้างบ้านชั้นเดียวเรียงรายขึ้นมาบริเวณนี้ แต่ละบ้านกองก้อนถ่านหินกับข้าวของจิปาถะไว้หน้าประตู ลวดเหล็กถูกขึงไว้กับเสาไฟ ใช้ตากผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มของแต่ละครอบครัว พอลมพัดก็ส่งเสียงพึ่บพั่บไม่หยุด
เมื่อหลินจือเซี่ยเลี้ยวเข้าไปในตรอก คุณป้าสะใภ้หลายคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้
“นั่นมัน…ยัยหนูรองของตระกูลหลินไม่ใช่เหรอ กลับมาแล้ว”
คนที่พูดคือคุณป้าซุนข้างบ้าน เสียงของเธอดังจนคนทั้งตรอกได้ยิน
“ใช่น่ะสิ ได้ยินว่ากระโดดน้ำ แต่พี่สะใภ้ตระกูลโจวที่ซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำช่วยขึ้นมา” คุณป้าม่าลดเสียงลง แต่คำว่า ‘ลดเสียง’ ก็แค่พอเป็นพิธี ต่อให้อยู่ห่างออกไปห้าเมตรก็ยังได้ยินชัดแจ๋ว “เธอว่าเด็กคนนี้อยู่ดี ๆ จะก่อเรื่องกระโดดน้ำทำไม?”