ตอนที่ 227 อานุภาพที่ยังหลงเหลือ

ตอนที่ 227 อานุภาพที่ยังหลงเหลือ

ความสั่นคลอนของผู้ศรัทธามักเกิดขึ้นสองหน หนแรกคือเมื่อเกิดความกังขาต่อความเชื่อมั่นของตนเอง หนที่สองคือเมื่อกังขาในความเชื่อมั่นของตนเองไปแล้วแต่ทวยเทพกลับยังคงประทานพรลงมา

เสียงรบกวนที่ซ้อนทับกันถี่ยิบดังแว่วมาใกล้บ้างไกลบ้าง เป็นเสียงรบกวนที่เลือนรางแต่กลับมีอยู่จริงเริ่มดังก้องขึ้นในหัวของฟานน่า ราวกับอาการหูอื้อ เธอนึกย้อนไปถึงเงาร่างของเทพีที่เห็นในนิมิต รวมถึงถ้อยคำที่ไม่อาจทำความเข้าใจซึ่งเทพีกล่าวกับตน เธอไม่ยอมรับทุกสิ่งโดยปราศจากการไตร่ตรองเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป แต่เริ่มขบคิดอย่างจริงจัง ขบคิดถึงความหมายของถ้อยคำเหล่านั้น กระทั่งพยายามคาดเดาถึง... เจตนาของโกโมนา

ยิ่งเธอขบคิดมากเท่าใด เสียงรบกวนถี่ยิบในหัวก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น ทำให้เธอยากจะรวบรวมสมาธิ

แต่จู่ๆ เสียงรบกวนทั้งหมดกลับจางหายไป เธอส่ายหน้าด้วยความมึนงง พลันสบเข้ากับแววตาห่วงใยของสังฆราชวาเลนตินพอดี

"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" ชายชราเอ่ยถามด้วยความกังวล

"ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ" ฟานน่าเคาะหน้าผากเบาๆ จากนั้นจึงมองผู้อาวุโสท่านนี้ด้วยแววตาประหลาดใจ "ท่านเองก็..."