ตอนที่ 129 รัตติกาล

ตอนที่ 129 รัตติกาล

เรือไร้มาตุภูมิแล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด

ท่ามกลางแสงสีซีดที่ทอดลงมาจากบาดแผลแห่งโลก ใบเรือวิญญาณกึ่งโปร่งใสพองลมขึ้นเองโดยไร้สายลม เสากระโดงเรือและระบบเชือกโยงที่ใหญ่โตและซับซ้อนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับถูกควบคุมด้วยมือที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วน พวกมันปรับองศาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดันแคนสัมผัสได้ถึงตัวเรือใต้ฝ่าเท้าที่กำลังสั่นไหวและเอียงไปมาเล็กน้อย พร้อมกับหันหัวเรือไปยังทิศทางหนึ่งในน่านน้ำของมหาสมุทรไร้ขอบเขต เสียงคลื่นลูกเล็กๆ กระทบเปลือกเรือปะปนไปกับ "สัญญาณการรับรู้" ที่เรือไร้มาตุภูมิส่งกลับมา มันสะท้อนก้องอยู่ในส่วนลึกของสมองเขาอย่างแผ่วเบา

ไม่รู้ว่าทำไม ทันทีที่เรือลำนี้เปลี่ยนทิศทาง เขากลับพลันรู้สึกได้ว่าบรรยากาศบนเรือเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบเชียบ ทั้งที่ทิวทัศน์รอบด้านยังคงเหมือนเดิมทุกประการ ทว่า...

เขากลับรู้สึกคล้ายได้ยินเสียงถอนหายใจด้วยความพึงพอใจอย่างแผ่วเบาดังมาจากเรือลำนี้