ตอนที่ 17 ถ้ำ

ตอนที่ 17 ถ้ำ

ความหนาวเหน็บ ความเปียกชื้น กลิ่นคาวเหม็นเน่าของซากศพ และเสียงอึกทึกของโซ่เหล็กที่เสียดสีกับพื้น

สัมผัสประหลาดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวของดันแคน แต่ชั่วขณะนั้นเขากลับยังไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้สำเร็จ ในวินาทีนี้ เขารู้สึกราวกับว่าวิญญาณของตัวเองถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งยังคงอยู่บนเรือไร้มาตุภูมิ ทว่าอีกส่วนหนึ่งกลับถูกยัดเยียดเข้ามาในร่างแปลกหน้า ร่างนี้ยากจะควบคุมราวกับเครื่องจักรเก่าซอมซ่อ สัมผัสที่สับสนวุ่นวายพุ่งพล่านไปมาในระบบประสาท เจือปนด้วยความรู้สึกเชื่องช้าและชาหนึบ เขาพยายามลืมตาและขยับนิ้วมือ แต่กลับไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของอวัยวะเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

ความรู้สึกทรมานนี้ดำเนินไปหลายวินาที ความชาหนึบและเชื่องช้าอันยากจะอธิบายในระบบประสาทจึงค่อยๆ จางหายไป ดันแคนรู้สึกว่า 'ร่างกาย' ของเขาคล้ายกับเพิ่งตื่นจากการจำศีลอันยาวนาน และเริ่มฟื้นฟูความสามารถในการเคลื่อนไหวทีละน้อย